Tüm Haberler
Tüm Duyurular

AĞUSTOS
<< Geri Dön



Ölüm güzel şey, budur perde ardından haber...
Hiç güzel olmasaydı ölür müydü peygamber?...
Öleceğiz müjdeler olsun, müjdeler olsun!
Ölümü de öldüren Rabbe secdeler olsun!

     Ben ağustosu hiç sevmem! Belki durup dururken kuruyoruz genç yaşlarımızda ondandır. Belki de, yüreğimde büyüttüğüm hayallerimi, umutlarımı benden bir bir çalıyor ondandır. Ama yine de hayat ağustosta mutlu olma hakkını vermezse bize, ne yapalım! Ağustos ayında mutlu olmayı başkasına bırakıyorum.

    Köyüm on bir yaşına kadar büyüdüğüm yerdir benim. Bana ait bir mülkmüş gibi sahiplenirim köyümü. Ailem, akrabalarım ve diğerleri… Köyümün dağı, taşı, toprağı hepsi el değmemiş bir hazinedir benim için. Küçük köyümün dar sokakları, kerpiç evleri, rüzgârın esip geçtiği avluları, gurbetçilerin arkasından su döküp döneceklerini bekleyen yaşlı anaları, aklımdan hiç mi hiç çıkmıyor ve üzerime yoğunlaşıyor anıları. O kadar özlüyorum ki, o anıları, beyaz badanalı evleri, dar sokakları, bahçeli evleri, su kuyularını ve daha da önemlisi o değerleri değer yapan Ağustos Gölgesi yemiş parçalarımı hiç unutamıyorum.

    Parçam dedim de, hep beraber büyüdük köyümün harman yerinde, fıstık bahçelerinde. Her gün bir bahçede yeşiller düşerdi üzerimize. Kimi zaman o dallara uzanırdık küçük ellerimizle. Kimi zaman saklambaç oynarken saklanırdık kökünde. Her çocuğun bir bahçesi ve ağacı olduğuna inanırdık.  
     O mutlu ve doğal günlerimizde, ayrılık, ölüm, veda,  gözyaşı, hüzün sadece masallarda olurdu veya kurguydu ya da  ben öyle  sanıyordum. Kim bilebilirdi ki bizim için gün gelecek masallar ve kurgular gerçek olacak, kim bilebilirdi ki çok geçmeden Ağustos hepimizin cellâdı olacak.  
     Aslında karamsarlığı yazmak hiç de tarzım değil, ama bazen insanlar duygularıyla hareket edebiliyor. Bir hatıranın sizi alıp götürdüğü yer, bir yazıya sığamayacak kadar geniş olduğunu biliyorum. Ama yine de ben, bugün duygularımla hareket edeceğim.
     Ben ağustosları hiç sevmen! Hatta bu ayda çalan telefonları da sevmem. Ne zaman telefonum çalsa korkarım açmaya. Çünkü aklıma ilk gelen acaba yine kime düştü yakıcı ağustosun gölgesi diye. Oturup kederlenirim duyduğum her haberden sonra. Bazen tetikte beklersiniz ya! İşte ağustosta biz de öyle bekleriz! Hayatınız ani bir olayla allak bullak olduğunda, kaderin karşısına dikilip hesap da soramıyorsunuz. Yeniden dağılan parçaları bir araya getirmeye çalışırsınız ama olmaz, eksilen o kadar canla bütünü oluşturamazsınız.  
     Ağustos bizim hüzün ayımızdır, hüznü yaşıyor olmanın manevi anlamda rahatlatıcı bir yanı da var aslında. En azından her an şahadet şerbetinin içilebileceği gerçeği, insanı mana ile bütünleştiriyor. Şöyle bir insanlara baktığımızda, ölümden habersiz görüntülerine seyirci kalıyoruz. 
     Benim ise yaşamdan çok ölümlerle yüzleştiğim doğru. Ağustos ayını ne zaman düşünsem geçmiş bir film şeridi gibi gözümün önünden geçer. Yine ağustos gelecek ve yakıcı gölgesi acaba hangimize düşecek diye.  Evlerimizde üzeri örtülü fotoğraflar vardır. Ne zaman dönüp bakmayı içimden geçirsem tedirgin olurum. Geçip giden ruhlar bize gözleri ile oradan bakıyor sanırım. İşte o fotoğraflar Ağustosun bir bir düştüğü gölgeleridir.
     Acının ve hüznün dinginliği, deyim yerindeyse yaz güneşi sırtımızı ısıtmadı hiçbir zaman,  hep içimizi yaktı, dağıttı, ezdi geçti ağustos ayı…
     Acımı, fotoğraf albümü gibi zaman zaman açıp karıştırmak geçmişimi hatırlatır bana. Kendi kendime “Bu kadar acının üstesinden geldin, bunu da aşınca mutlu olacağımız zamanlar da gelecek” diye kendimi terapi seanslarına sokuyorum. Ama olmuyor işte bir türlü gelmiyor o mutlu günler. Tam geldi gelecek derken, son Ağustos gölgesi yine iki yıllık bir bebeğin gözyaşına bakmadan, feryat ve çığlıklarına aldırmadan tam ortasına düştü. O da diğerleriyle aynı kaderi paylaştı, köyümün gökyüzündeki bir bulut hareketine, bir kuş uçuşuna, bir yaprak kıpırtısına anlamlar yüklemiş ve öylece büyümüştü anamın tahta beşiğinde. 
     Biz zamanın sararttığı fotoğraflara bakaduralım ve gelecek ağustosta bu albüme hangi taze fotoğrafın ekleneceğini tahminde bulunalım. Ağustos demek vurgun demektir bizim için. Ve diyorum ki, sevgili dostlar, bir ölünün dilinden yarım kalmış bir şarkının söylenmesi, kulağın duyduğu, gözün gördüğü yerlerdeki boşlukları anlatmak ölüme inattır.
     Bir an isyan ile kadere boyun eğme arasında ki ince çizgide inancıma sığınarak bütün sonlara hazır olduğumu haykırıyorum. Hatta ağustoslara meydan okuyorum. Ninem ölüm için “tek hakikat” derdi. O halde, ölüm, gökkuşağının renkleriyle bütünleştiği gibi, bizimle bütünleşen, güneşin her sabah doğacağını bilmek kadar gerçek ise, hep bir beklenti içinde olan insanlar, yetimin hakkına el uzatanlar, dünya malı için gözü dönenler, diğer taraftan, bir tıkırtıya bir mektuba, bir ekmeğe ölesiye ihtiyaç duyan insanlar, Hepimiz er ya da geç ortak kaderleri paylaşmayacak mıyız?  Ne fark eder ki benim Azrail’im Ağustosta gelir, sizinki belki ocakta, belki eylülde kim bilir belki başka bir ayda. Peki bu zor ağustos ayındaki acılarımı nasıl mı atlatıyorum. Bu o kadar kolay değil ama hiç değilse üstad Necip Fazıl’ın aşağıdaki dizeleriyle teselli buluyor ve ağustos aylarında bu dizelerden güç alıyorum.

İbrahim KAÇIRAN
Kurucu